Op hol geslagen brein

Ken je dat, van die dagen dat je alleen maar aan het nadenken bent. Het moment dat je brein een loopje met je neemt, omdat je ergens door getriggerd word of simpelweg niets te doen hebt.

”De schattingen van de hoeveelheid lopen uiteen van veertig- tot zestigduizend gedachten per dag. Een enorm aantal! Als je er vanuit gaat dat we zo’n acht uur per dag slapend doorbrengen, kom je uit op meer dan 3000 gedachten per ‘wakker’ uur. En als je nog verder rekent kom je uit op 52 gedachten per minuut, en dus bijna een gedachte per seconde”.



Ik vind het opeens niet zo gek meer dat ik op het einde van een lange dag hoofdpijn heb, je moet dat allemaal nog maar zien te verwerken. Al die (pieker)gedachten, handelingen die je uitgevoerd hebt en je werk. 

In de ochtend lekker wakker worden naast de man van je dromen, nog even in zijn armen kunnen liggen voordat hij naar zijn werk vertrekt, het klinkt als een ideaal plaatje. Dat is het ook zeker, ik ben intens gelukkig en zou dit ook niet anders willen hebben. Het moment dat hij de deur achter zich dichttrekt en jij in de keuken staat, in stilte, begint die grijze massa te werken.

We zijn verslaafd aan denken

Waar loop je dan zo over te denken vraag je je dan af, nou dat is een hoop! Ik kon mij vroeger niet voorstellen dat ik ooit zou zeggen nog naar school te willen, maar dat is toch soms wel een ding. Je bent klaar en moet gaan werken, je hebt een studie gedaan voor iets wat je tot je zeventigste uit mag gaan voeren (al dan niet langer), maar wat als je de verkeerde keuze hebt gemaakt? Of is dit gewoon een brainfuck omdat de zorg zo naadje is op het moment, de hoge werkdruk en de onvrede. Maar ja, wat doe je eraan? Tegenwoordig heb je overal 101 jaar werkervaring nodig en een papiertje. Hoe fijn zou het zijn als ik een keer op een plek kan werken en waar ik dan ook jaren kan blijven, in plaats van het welbekende jobhoppen.

Je wordt ouder, hebt je verantwoordelijkheden en wilt ook wel wat met je toekomst bereiken. Is het dan toch niet wijsheid om een keer ergens te blijven, te sparen en maar in het bedrijf te blijven. Misschien komt er straks wel wat op je pad? Het niet-gewenste antwoord op sollicitaties (waar zie jij jezelf over 5 jaar?). Ik weet niet eens wat ik nu wil.

Het is ook allemaal krom, deze tijd, kijk is één keer op je social media. Die lanceert een website, de ander is een blog of vlog begonnen. Het ene kookboek na het andere komt op de markt, het lijkt net of iedereen een perfect leven heeft. Allemaal sponsors, mensen maken reisjes en krijgen gratis spullen, wie wil dat nou niet? Naar events gaan, thuis werken, eigen baas zijn. Allemaal van die triggers die mij laten denken, waarom kan ik dat niet?

Hoe fijn is het om op dit soort momenten het van mij af te typen, het kwijt zijn en morgen weer aan een nieuwe dag te beginnen.

Overal is er wel iets en wat ik ook maar blijf aangeven op gesprekken, ik zie wel wat er op mijn pad komt. Misschien wel iets heel anders of toch 50 jaar in de verpleging. Zolang ik leuke dingen kan blijven doen, dingen ondernemen in het leven en mijn dierbare liefhebben, ben ik al gelukkig en kan ik alles aan.

Contact